دیابت نوع ۱ چیست

دیابت نوع ۱ چیست

دیابت نوع ۱، که بعدها به عنوان دیابت جوانان یا دیابت وابسته به انسولین نام گرفت، یک بیماری مزمن است که در آن پانکراس، یا انسولین تولید نمی کند یا بسیار کم تولید می کند.

انسولین یک هورمون است که به قند ( گلوکز ) اجازه می دهد تا برای تولید انرژی وارد سلول شود.

عوامل مختلفی همچون ژنتیک و برخی از ویروس ها ممکن است سبب ابتلای فرد به دیابت نوع ۱ شود. اگر چه دیابت نوع یک معمولا در دوران کودکی یا نوجوانی ظاهر می شود اما در بزرگسالان نیز می تواند رخ دهد.

با وجود تحقیقات فراوان، دیابت نوع یک هیچ درمانی ندارد. نوع رژیم غذایی و شیوه زندگی سالم به کنترل قند خون یا انسولین، کمک می کند.

علائم دیابت نوع ۱

علائم و نشانه های دیابت نوع ۱ ممکن است ناگهانی ظاهر شود و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• افزایش تشنگی
• تکرر ادرار
• گرسنگی شدید
• کاهش وزن ناخواسته
• تحریک پذیری و تغییرات خلقی
• خستگی و ضعف
• تاری دیدچه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

  در صورت بروز علائم و نشانه های فوق در خود یا در فرزند خود، هرچه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.

  علل ابتلا به دیابت نوع ۱

  علت دقیق بیماری دیابت نوع ۱ ناشناخته است. معمولا سیستم ایمنی بدن که معمولا باکتری ها و ویروس های مضر را از بین می برد، به اشتباه شروع به از بین بردن سلول های انسولین می کند. سایر علل احتمالی عبارتند از:

  ژنتیک

  قرار گرفتن در معرض ویروس ها و دیگر عوامل محیطی

  نقش انسولین چیست؟

  انسولین یک هورمون است که از غدد واقع در پشت و زیر معده (پانکراس) تولید می شود.

  پانکراس، انسولین را به جریان خون منتقل می کند.

  انسولین با چرخش در خون اجازه می دهد قند به سلول ها وارد شود.

  انسولین میزان قند موجود در خون را کنترل و کاهش می دهد.

  همانطور که میزان قند خون شما کاهش می یابد، ترشح انسولین نیز از پانکراس کاهش می یابد.

  نقش قند خون ( گلوکز )  چیست؟

  گلوکز یا همان قند، منبع اصلی انرژی برای سلول هایی است که سبب فعالیت عضلات و دیگر بافت ها می شود.

  گلوکز از دو منبع اصلی غذا و کبد، تامین می شود.

  قند وارد جریان خون می شود، و با کمک انسولین وارد سلول می شود.

  کبد شما گلوکز را به عنوان گلیکوژن ذخیره می کند.

  هنگامی که سطح گلوکز بدن شما کم می شود، کبد گلیکوژن ذخیره شده را آزاد می کند تا سطح گلوکز بدن را در حد نرمال نگه دارد.

  در دیابت نوع ۱، انسولین برای انتقال گلوکز به سلول وجود ندارد، بنابراین قند در جریان خون به نسبت زیادی ایجاد می شود و این می تواند عواقب خطرناکی در پی داشته باشد.

  

• منبع سایت  

تاثیر دیابت نوع ۲ بر سلامت پوست

تاثیر دیابت نوع ۲ بر سلامت پوست

قبل از تاثیرات مهم دیابت نوع ۲ بر روی سلامت پوست بدن لازم است تا اطالاعاتی در رابطه با بیماری دیابت نوع ۲ داشته باشیم:

دیابت نوع ۲ چیست؟

به گفته انجمن دیابت آمریکا، مشکلات پوستی اغلب اولین نشانه های قابل مشاهده بیماری دیابت هستند. دیابت نوع ۲ می تواند مشکلات پوستی موجود را بدتر کرده و همچنین سبب ایجاد مشکلات پوستی جدید شود.

دیابت نوع ۲ یک بیماری متبولیک مزمن است که بر روی عملکرد جذب گلوکز ( قند ) بدن تاثیر می گذارد. زمانی که بدن توانایی تولید انسولین کافی نداشته باشد و یا به میزان کافی انسولین جذب نکند می توان گفت فرد مبتلا به بیماری دیابت نوع ۲ شده است.

در حالی که بیماری دیابت نوع ۲ در بزرگسالان شایع است، برخی از کودکان و نوجوانان به این بیماری مبتلا می شوند. عوامل خطر دیابت نوع ۲ شامل داشتن اضافه وزن، داشتن سابقه خانوادگی و عدم تحرک کافی است.

در حالی که هیچ درمان قطعی برای بیماری دیابت وجود ندارد اما می توان با داشتن یک رژیم غذایی سالم، تمرینات ورزشی و در برخی موارد با مصرف داروهای تجویز شده توسط پزشک، بیماری دیابت را کنترل و مدیریت کرد. نظارت مدوام بر سطح قند خون در مدیریت این بیماری بسیار مهم است. گاهی اوقات حتی ممکن است حفظ وزن سالم برای مدیریت این وضعیت بهداشتی کافی نباشد و پزشک شما تعیین کند که دیگر مداخلات درمانی نیز نیاز است.

روش های درمانی معمول برای دیابت نوع ۲ عبارتند از:

• درمان انسولین:  تزریق انسولین، معمولا برای افرادی که بدنشان به داروهای خوراکی جواب نمی دهد، تجویز می شود.
• سولفونیل اوره : داروهایی که پانکراس شما را برای تولید بیشتر انسولین تحریک می کند.
• متفورمین : این دارو سبب افزایش حساسیت بدن نسبت به انسولین می شود.
• مهار کننده دی پیتیدیل پپتیداز DPP4 : داروهایی که سطح قند خون را کاهش می دهند.

علل مشکلات پوستی مربوط به دیابت

دیابت نوع ۲ طولانی مدت با هیپرگلیسمی ( قند خون بالا ) می تواند سبب کاهش جریان خون به پوست شود. همچنین می تواند منجر به آسیب عروق خونی و اعصاب شود. کاهش گردش خون می تواند منجر به تغییراتی در کلاژن پوست شود که باعث تغییر بافت پوست، ظاهر و توانایی التیام آن می شود.

آسیب به سلول های پوستی حتی می تواند بر روی توانایی شما برای تعرق، تاثیر بگذارد. همچنین می تواند حساسیت شما به دما و فشار را کاهش دهد. برخی از داروهای کاهش قند خون ممکن است خطر ابتلا به مشکلات پوستی مرتبط با دیابت را افزایش دهد.

حدود یک سوم افراد مبتلا به بیماری دیابت، یک نوی از بیماری های پوستی را تجربه می کنند. به همین دلیل افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ باید موارد زیر را به خاطر داشته باشند:

• متوجه تغییراتی در پوست خود شوند
• متوجه آسیب های وارده در پوست اطراف محل تزریق انسولین شوند
• بریدگی یا زخم های که به آرامی بهبود می یابند.

موارد بالا باید به موقع توسط متخصص زخم دیابتی تشخیص و درمان شوند تا از ابتلا به عوارض جدی ثانویه مانند عفونت زخمپیشگیری شود.

دیابت و بیماری های پوستی

انواع بیماری های پوستی ناشی از دیابت معمولا میکروبی ( باکتریایی ) با قارچی هستند.

عفونت های باکتریایی

عفونت های باکتریایی برای همه افراد مشترک است، با این حال این نوع از عفونت ها به ویژه در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ مشکل ساز است. این شرایط پوستی اغلب دردناک و با دمای بالای پوست و تورم و قرمزی به همراه است. اگر میزان قند خون شما بالا باشد، ممکن است میزان و شدت آن افزایش یابد.

شایع ترین باکتری هایی که باعث عفونت های پوستی می شود: استافیلوکوک، استاف، استرپتوکوک یا استرپ است.

عفونت های باکتریایی جدی می تواند عفونت های بافتی عمیق به نام carbuncles را ایجاد کند. اگر مشکوک به عفونت باکتریایی هستید بلافاصله به متخصص زخم خود اطلاع دهید.

عفونت های قارچی

عفونت های قارچی ناشی از گسترش قارچ یا مخمر بوده که در همه بیماران دیابتی رایج است. این بیماری به ویژه در افرادی که سطح قند خون آنها کنترل نشده باشد، رخ می دهد. عفونت های قارچی مناقطی قرمز هستند که با خارش و تورم همراه هستند و با پوست ضخیم و خشک محصور می شوند. عفونت قارچی به طور معمول در شکاف های گرم پوست، زیر سینه ها،کشاله ران، زیر بغل و در گوشه های دهان رشد می کنند. عفونت قارچی اگر به موقع تشخیص و درمان نشود می تواند تشدید و گسترش یابد.

 منبع سایت

درمان زخم پای دیابتی

درمان زخم پای دیابتی

زخم پا یکی از عوارض شایع در بیماران دیابتی می باشد که دیابت آن ها کنترل نشده است. که در نتیجه انقباض بافت پوست و آشکار شدن لایه های زیرین آن، تشکیل می شود. شایع ترین حالت زخم دیابتی، زخم شدن قسمت پایینی انگشت شست پا، نوک انگشت شست، لبه خارجی پا، زیر انگشت وسط و همچنین زیر پنجه پا است. زخم دیابت می تواند بر روی استخوان نیز تاثیر بگذارد.

همه افراد مبتلا به دیابت ممکن است زخم پا را تجربه کنند. اما مراقب صحیح از زخم پا می تواند سبب بهبود زخم و پیشگیری دوباره از تشکیل زخم شود.

نحوه درمان زخم پای دیابتی، بسته به علت و شدت آن می تواند متفاوت باشد. لازم است بدانید که به هنگام مشاهده زخم در پای خود و یا مشاهده علائم اولیه از زخم، باید فورا به پزشک معالج مراجعه کنید. زیرا با مراجعه دیر هنگام به پزشک، زخم های آلوده و زخم های عمیق در پای دیابتی می تواند منجر به قطع عضو شود.

تشخیص و علائم زخم پای دیابتی

زخم شدن پا در افراد دیابتی می تواند علائم متفاوتی داشته باشد، از اصلی ترین علائم اولیه زخم پا در افراد دیابتی می توان به درناژ یا زهکشی اشاره کرد. زهکشی با نشت در پای شما می تواند جوراب یا کفش های شما را آلوده کند. تورم غیرمعمول، قرمزی، تحریک و بوی نامطبوع از پا می تواند از دیگر علائم اولیه زخم شدن پا در افراد دیابتی باشد.

از دیگر نشانه و علائم قابل ملاحظه ای که می توان به آن اشاره کرد ایجاد اسکار ( بافت سیاه ) در اطراف زخم پا است. علل ایجاد اسکار به خاطر عدم وجود جریان خون کافی در اطراف ناحیه زخم شده می باشد. گانگرین ( سیاه مردگی یا بافت مردگی ) جزئی یا کامل، که در پی عفونت رخ می دهد، می تواند در اطراف زخم پای افراد دیابتی رخ دهد. در چنین حالاتی فرد ممکن است دچار بی حسی در ناحیه زخم شده، شود.

بهتر است بدانید که این نشانه ها و علائم برای زخم پا، همیشه آشکار نیستند. حتی ممکن است گاهی اوقات تا زمان عفونت زخم، هیچ علائمی را مشاهده نکنید. اگر که متوجه هر گونه تغییر رنگی در قسمتی از پوست پای خود شوید، به ویژه سیاه شدن بخشی از بافت پا، و یا احساس درد در منطقه ای از پای خود که تغییر رنگ داده است داشته باشید، لازم است فورا به پزشک معالج خود مراجعه کنید.

منبع

اوزون تراپی

اوزون تراپی یا اوزون درمانی چیست؟ مزایا و عوارض آن چیست

اوزون یک گاز بی رنگ است که از سه اتم اکسیژن تشکیل شده است. اوزون تراپی به عنوان یک درمان جایگزین برای بهبود زخم های مزمن و بیماری های مختلف بدن استفاده می شود که با استفاده از اکسیژن و فعال سازی سیستم ایمنی بدن، برای درمان زخم مورد استفاده قرار می گیرد.

• 
  

در پزشکی، از اوزون تراپی، برای محدود کردن اثرات باکتری، ویروس ها، قارچ ها، مخمر و پروتئوزها استفاده می شود یا به بیانی دیگر برای ضد عفونی کردن زخم ها و درمان آن ها بسیار مفید است.

در این مقاله، مواردی همچون نوع استفاده، مزایای استفاده از ازون تراپی و همچنین عوارض جانبی آن، مورد ارزیابی قرار می گیرد.

اوزون درمانی چیست؟

اوزون درمانی با استفاده از اوزون که یک گاز بی رنگ و تشکیل شده از سه اتم اکسیژن است، صورت می گیرد.

بعضی محققان معتقدند که اوزون اثرات درمانی دارد و این درمان برای بیش از ۱۵۰ سال مورد مطالعه قرار گرفته است.

یک لایه از اوزون در استراتوسفر زمین پیدا شده است، هدف اصلی آن حفاظت از زمین در برابر اشعه ماوراء بنفش خورشید است که اوزون وظیفه جذب این اشعه را دارد.

در پزشکی، اوزون برای ضدعفونی کردن ناحیه اطراف زخم ها، و تسریع روند درمان زخم با استفاده از اکسیژن و فعال سازی سیستم ایمنی بدن مورد استفاده قرار می گیرد.

استفاده از یک نوع گاز به عنوان یک درمان پزشکی غیر معمول است. حتی اوزون نیز می تواند در هنگام استنشاق برای فرد سمی باشد. بنابراین تکنیک های خاصی برای استفاده از اوزون در درمان زخم وجود  دارد.

---

---

موارد استفاده از اوزون تراپی

اوزون تراپی یا اوزون درمانی، در شکل های مختلفی در پزشکی مورد استفاده قرار گرفته و بسیار مفید است. هنگامی که از آن برای اولین بار، بیش از ۱۵۰ سال پیش استفاده کردند جهت ضد عفونی کردن زخم و درمان بیماری ها بوده است.

در طول جنگ جهانی اول، استفاده از اوزون، برای زخم نشان داد که نه تنها توانایی آن برای ضدعفونی کردن زخم بسیار بالا است، بلکه اوزون می تواند به جریان خون و ایجاد اثرات ضد التهابی کمک کند.

بعد ها درمان دارویی برای افراد مبتلا به HIV  به دیگر اثرات دارویی اوزون اضافه شد.

• 
  
• منبع سایت
• 
  
• 
• 
  

درمان زخم حاد

درمان زخم حاد

آسیب هایی که به طور ناگهانی بر پوست وارد می شوند را، زخم حاد گویند. این در حالی است که زخم مزمن در طول زمان و به مرور، ایجاد می شوند. زخم حاد می تواند در هر جایی از بدن اتفاق بیفتد و از خراش های سطحی تا زخم های عمیق و آسیب به عروق خونی، اعصاب، ماهیچه ها و یا آسیب به سایر قسمت های بدن متفاوت باشد. مدت زمان روند بهبود زخم های حاد قابل پیش بینی بوده و در زمان مورد انتظار بهبود می یابد. ( شما می توانید برای اطلاعات بیشتر از درمان و انواع زخم به دو مقاله مربوط: درمان زخم و درمان زخم مزمن مراجعه کنید.)

• 
  

اقداماتی که ممکن است موجب زخم حاد شود

بسیاری از اقدامات ممکن است موجب بروز زخم حاد شود؛ از جمله:

• برش پوست در پی تماس یا مالش با سطوح خشن ( ساییدگی )
• اشیایی که دارای لبه های تیز یا تیغه هستند، مانند چاقو ( بریدگی )
• اشیاء نوک تیز مانند ناخن ها ( پارگی )
• ضربات سخت توسط هر جسم که ممکن است سبب خورد شدن بافت ها شود ( کوفتگی )

انواع زخم حاد

زخم های حاد و ناگهانی به دو دسته تقسیم می شوند:

زخم جراحی

زخم های جراحی زخم هایی هستند که توسط یک متخصص و جراح، به طور هدفمند برای انجام عمل جراحی، برش داده می شود. پس از اتمام عمل جراحی، این نوع از زخم ها با بخیه یا چسب، بسته می شوند. روند بهبود زخم های جراحی بر اساس پتانسیل آن ها به عفونت، طبقه بندی می شود.

زخم تمیز: این نوع از زخم ها در یک اتاق عمل یا در یک محیط کاملا استریل ایجاد شده اند.

زخم آلوده: زخم آلوده، زخم جراحی است که احتمالا با باکتری آلوده شده است اما هنوز عفونت نکرده است.

زخم عفونی: زخم کثیف یا زخم باکتریایی به زخمی گفته میشود که علاوه بر آلوده شدن به باکتری، دچار عغونت شدید نیز شده باشد.

---

---

زخم های جراحی

زخم ناشی از سانحه ( تروما )

زخم های تروماتیک یا زخم های ناشی از سانحه، در پی نیرویی از طبیعت با شی خارجی ایجاد می شود که سبب آسیب به پوست و بافت ها می شود. این زخم ها بسته به نوع و شدت زخم، به چهار دسته  کلی تقسیم می شوند:

ساییدگی

ساییدگی به معنای خراش شدید سطحی که ممکن است پوست را از بین ببرد و سبب آسیب و پاره شدن بافت شود. مانند سایش زانو بر روی آسفالت.

ایجاد حفره

زمانی رخ می دهد که یک شی نوک تیز به داخل بافت نفوذ کند. گاهی اوقات باعث آسیب عمیق به چند لایه می شود.

پارگی

یک جسم تیز ضربه ای به بافت میزند که منجر به پاره شدن پوست می شود.

بریدگی

یک برش مستقیم بر روی  پوست توسط یک تیغ تیز ماند بریدن انگشت با یک چاقو

منبع سایت